FatihMelek.net

Kayıtlara Geçsin

2012-05-02T12:30:00.001+03:00

Bugün önümüzdeki yıllarda kaydetmeyi tasarladığım Türkçe bir albümün, direkt İngilizce'ye çevirilmiş ismini taşıyan ve kapağında hayal ettiğime çok benzer bir ışıklandırma kullanan bir albüm gördüm.

Yaklaşık üç yıldır kafamda dolaşan bir fikri, şak diye internette görmek ilginç oldu.

Nasıl rastladım dersiniz; yazdığım İngilizce bir söz öbeği daha önce kullanılmış mı diye google'larken. Adamlar benzer bir şey kullanmış.

Albümü yapan gruba kısaca SFM diyelim, albümün ismine de C.

İleride yaptığımda onlardan çaldığım ima edilmesin lütfen, kayıtlara geçsin diye şimdiden belirtiyorum.

İticileşmeden

2012-02-19T23:16:00.000+02:00

İticileşmeden,

bir sürü şeyin çok beyinsiz olduğunu söylemek,

"halkın sevgilisi" kişilerin mallığına ve vasatlığına dikkat çekmek,

milletin aklını alan güya güzel şeyleri, itin gtündeki orijinal yerlerine sokmak,

en profesyonel olması gereken şeylerin ne kadar sallapati ve uyduruk ve saldım çayıra mevlam kayıra olduğunu haykırmak;

Sitemkar ve zavallı gözükmeden,

çoğu şeyleri kazananların aslında hak etmeyenler arasından çıktığını notere tasdikletmek,

o hak etmeyenlere haklı bir şekilde saydırmak,

"Neden ben?!" diye tepinip, cool kalabilmek

mümkün olsa keşke!

Tutarlılık

2012-02-16T18:28:00.002+02:00

Madonna'nın Super Bowl Şovu

2012-02-06T10:27:00.001+02:00

Madonna'nın 800 milyon kişi tarafından izlenen Super Bowl'un devre arasında yaptığı şovu şimdi izledim. Heyecanla bir şeyler yazmak zorunda hissediyorum kendimi, zira bu kadın benim de ucundan bucağından içinde bulunduğum pop müzik işinin nihai kraliçesi, efsanesi. Kayıt endüstrisinin içinde bulunduğu durumu düşünürsek bir daha hiçbir kadın sanatçı onun sattığı kadar albüm baskısı satmayacak.

Öncelikle Madonna'nın bir sürü mükemmel ve ikonik performansı var. MTV ödüllerinde gerçekleştirilmiş "Like A Virgin", "Vogue", "Hollywood (Britney'i öptüğü)", "Hung Up" performansları, Grammy'lerdeki "Hung Up" gibi şovları tüm "entertainer" kişiliklere ders olacak düzeyde. Konserlerinin dünyada eşi benzeri yok. Buna rağmen ilk Super Bowl şovunda ne kadar heyecanlı olduğu çok bariz belliydi. Bu hoş bir durum tabii, yaptığı iş kendisini halen heyecanlandırıyor demek. Tabii çoğunun vasat ve altı beyinlere sahip olduğunu düşünürsek 800 milyon insanın ne diyeceğini, Twitter'dan neler saydıracağını düşünüyor da olabilir. Üstündeki baskı bir yana, bahsettiğimiz kişi Madonna olduğu için sonunda yine çok keyifli bir iş çıkardı. Super Bowl her zaman anılacak performanslarından biri olacaktır.

Amerikalı seyirci ve yazarlar tabii ki dansçı kadrosunun kalabalıklığından başka bir şeyden bahsedememişler. Bu ulusun gözünü boyamak için yüzlerce insanı bir araya getirmekten fazlasına gerek yok. Ben bu kadar sayı, rütbe, çokluk, büyüklük odaklı bir ülke görmedim. Radiohead de demişti "Amerika'da listelerde 1 numara olduğumuz hafta resmen süper kahraman muamelesi görmüştük" diye.

Madonna ismiyle özdeşleşmiş provokatif öğeler bu şovda mevcut değildi. Janet Jackson'ın bir memesini açıp ömür billah affedilmemesi Madonna'yı etkilemiş olsa gerek. Senelerdir bacaklarını dondan öte bir şeyle kapatmayan kadın bu sefer usturuplu bir etek giymişti. Ben takdir ettim, zaten leotard işinin baydığını düşünüyorum. Yaşıyla ilgili esprileri de minimuma çekebildi bu sayede. Kıyafeti güzeldi. Heyecana heyecan katmak için "Give Me All Your Luvin"e girmeden hemen önce belindeki kemerin çıkmaması komik olmuş. Madonna'nın ordaki surat ifadesi ne kadar heyecanlı olduğunu ispatlıyor. Şovun tek tartışmalı olayı "M.I.A"in rap kısmından sonra orta parmak göstermesi oldu. Orada "shit" dediği duyulmasa da orta parmak açıkça gözüküyor ve ekran tümüyle 1 saniye için buğulansa da orta parmağı sansürlemek için biraz geç kalıyor.

Dans konusunda konserleri kadar heyecanlanmadım ben. İyi bir koreografi vardı elbette, fakat konserleri kadar ağır bir kamera ve kurgu süzgecinden geçmediği için danslar ordakiler ve hatta MTV şovları kadar akıcı değildi. Madonna çok daha kontrollü hareket etmeye çalışıyordu hatta Music sırasında bir kayma tehlikesi de atlattı fakat çabuk toparladı. O manada örneğin "Hung Up" performansının sonunda nefes nefese kalan Madonna'daki tadı alamadım. Ama LMFAO'yla dans ederken, Music'te klasik çöküp kalkma hareketini yaparken, isteyince hala çok iyi dans edebildiğini gösteriyordu. Şov öncesinde diz kapağıyla ilgili bir sorun olduğu konuşuldu ama ne kadar doğrudur bilmiyorum.

Şov bir tanrıça temasıyla açıldı. Kylie ve Madonna birbirlerini sever ve yıllardır birbirlerinden bir şeyler araklarlar. Fakat hiç bu kadar yakın tarihli bir esinlenme görmemiştim ikisi arasında. Kylie'nin "yunan tanrıçası" temalı Les Folies turnesi biteli henüz aylar olmuşken, Madonna şovunu "roma tanrıçası" şeklinde açtı. Amerikan basını Cleopatra'ya pas atmış fakat asıl ilhamın nereden geldiği belli. Amerika Kylie'ye yüz vermezken, en büyük müzik şovları Kylie'den esinle yapılıyor. Bu da güzel bir şey.

Setlist'te yer alan Madonna şarkıları Vogue, Music, Give Me All Your Luvin, Open Your Heart, Express Yourself ve Like A Prayer idi. "Vogue"un açılış olacağını zaten herkes tahmin ediyordu, Music ise kadının Amerika'daki son liste başı olmuş şarkısı. Bunun yanında "Give Me All Your Luvin"i "Gimme Gimme Gimme (A Man After Midnight)" köprüsüyle "Hung Up"a bağlamasını dilerdim. Bu şarkının kalabalıklar üzerinde ciddi bir etkisi var. Finaldeki "Like A Prayer" ise şimdiye kadarki en güzel halini 2008 tarihli "Sticky and Sweet" turnesinde almıştı. Madonna yeni bir turnenin eşiğinde olsa da keşke bu versiyonu söylenseydi şarkının. Super Bowl'daki düzenlemesi şarkının kendi gücüne dayanıyordu.

Madonna'nın şovun hiçbir kısmında canlı söylediğini düşünmüyorum. Zaten "Like A Prayer"a kadar olan kısım şüphe götürmüyor da bu son şarkıyı da o kadar hareket ve heyecanın üstüne bu kadar mükemmel söyleyebileceğini sanmıyorum. Playback yapmak zaten mantıklı olan tercih. Öyle bir sahne kalabalıklığının ve koşturmacasının üstüne, gelmiş geçmiş en riskli ses iletimi olan televizyon canlı yayınında canlı söylemek bence saçma olurdu. Bu hafta içinde Elton John'dan bir kınama gelir tabii, o başka. Konuk vokallerden Cee Lo Green canlı yorum işini tek başına halletti.

Şov, Madonna sahneden kaybolduktan sonra kocaman bir "World Peace" yazısıyla son buldu. 800 milyon insandan istesen istesen bunu istersin zaten. Genel olarak Madonna su gibi akan, ama dikkatli gözler tarafından (800 milyonda 8 bin çift ancak çıkar bunlardan) ne zaman tökezleyeceği endişeyle beklenen bir 12 dakikaya imza attı. Bu performans kariyeri için önemli bir adım olmanın ötesinde yeni albüm ve turnenin tanıtımına yaradı elbette. Madonna, Mart'ta çıkacak albümünü kutlamak için yaz aylarında yeni konser serisini başlatıyor. Türkiye'ye uğraması kuvvetli dedikodular arasında.

Konserleri heyecanla bekliyorum ve bu oldukça başarılı şovun kat be kat üstünde olacağından şüphem yok. Vatandaşı olmasına rağmen Amerika'da, milyonlarca futbol seyircisi önünde, 53 yaşında Madonna kesinlikle deplasmandaydı. Siz onu bir de ev sahibiyken görün.

Halil Sezai

2012-02-05T21:27:00.001+02:00

Halil Sezai'nin şimdiye kadar "Sonbahar", "Olsun", "Paramparça" ve "İsyan" şarkılarını dinledim ve özellikle ilk üçünü çok sevmekteyim. Millet neden arabesk buluyor anlayamıyorum. Besteler zaten arabesk değil, sözler ise "cenneti değişmem saçının teline" gibi bini bir para Türkçe şarkı sözlerinden daha "arabesk" değil.

Zakkum ve Seksendört gibi gruplara "bu da rock mı" diye girişenlerden olmayayım ama samimiyete bakınca Halil Sezai daha samimi geliyor bana. Rock'un raconunda piyasaya karşı olmak yatsa bile.

Ha samimiyetsizlik deyince "İncir Reçeli", Zakkum'un da Seksendört'ün de hatta Ece Erken'in de samimiyetsizliğini cebinden çıkarır o ayrı. Ama filmi Halil Sezai yazıp çekmedi sonuçta.

Tipiyle bir kült figür olma çabasını da anlayışla karşılıyorum. Yoksa insan şu halini bırakıp da bugünkü saçlarını tercih etmez heralde.

Not: Zakkum'un "Anason" şarkısı da gerçekten çok çirkin. Unutmadan.

Çok Güzel: "Homeland"

2012-02-02T13:22:00.002+02:00

Bu tempolu, akıcı, sık sık ters köşe yapan ve sezon finaliyle kalp atışlarımı hızlandıran politik macera dizisini sizlere tavsiye ederim.

Kendi Formatınızı Bulun

2012-01-23T16:31:00.004+02:00

Hayatınızda olaylar hangi formata bağlı olarak gelişiyor? Yaşamınızda nasıl bir şekil egemen? Yaşadığınız önemli olayları, zor ve keyifli zamanlarınızı hatırlayarak bu şemayı çıkarmak mümkün.

Benimkisi şu şekilde:

- Çok iyi ve haddinden fazla ödüllendirici şeyler başıma gelmez.

- Başıma gelen iyi şeylerin yüzde 90'ı son (veya daha önceki bir) aşamada ters gider.

- Başıma gelen ve son anda bozulmayan az sayıdaki şeyin, nihayete erip, bir şeye yaraması için uzun zaman geçmesi gerekir.

- Bu uzun zaman sonrasında bu başıma gelen iyi şey o kadar eskimiş olur ki pek sevindirici bir şey olmaz.

- Tüm bunlara rağmen şükredecek bir şeyler bulurum, onların da yüzde 90'ı yakın vakitte bozulur.

Bunu nasıl değiştireceğim konusunda tavsiyesi olanların yorumlarını bekliyorum.

Haberler

2012-01-17T20:31:00.000+02:00

Ekşi'de millet, bir yarışmada Rauf Denktaş'ın sesini tanıyamadı diye genç bir kıza saydırmış da saydırmış. 200'e yakın yazı vardı sanırım. Öncelikle ne bu şiddet bu celal? Adamı tanımasa anlarım. Sesini tanısa ne olur, tanımasa ne olur?

Tanıması için haberleri izlemesi lazım. Haberler iğrençtir. Tüm sakız gibi ajitasyon dolu diziler bile haberler kadar iğrenç değil. Haberlerden öyle nefret ediyorum ki yazmakla bitmez. Hepsinin yancı olması bir tarafa, bunu gizlemeleri, hepimiz gibi işlerini korku ve çekince içinde yapmaları bunun önemli nedenleri. Bir de üstüne, bu "korku"dan çok daha eski olan duygu sömürüsü takıntıları var. Haberleri bir açın, o ölmüş, bu ölmüş, bu da ölmüş, bu da ölmüş, bu ikisi ölmüş, şurda üçü ölmüş, şu hasta ve ölecekmiş, şu biri kurtulmuş ama beşi ölmüş. Haber mi bunlar?

Kötü haberlerin insanlara duyurulmaması gerektiğini düşünüyorum. Ama tabii angut insanlar bir ders almak için mutlaka o dersi almadığından ölmüş birini izlemek zorundalar sanırım. Eğitimde bir bok öğrenmediğimiz için hayat derslerini "bunlar gibi nasıl ölmezsiniz" programlarında alıyoruz. İnsanlar her şeyden korkmaya, çekinmeye, dozu arttırarak devam ediyorlar.

Dolayısıyla izlemekten haberler kadar iğrendiğim başka bir program yok. Bu da birçok siyasetçinin sesini tanımamaya sebep olabilir. Rauf Denktaş, Allah rahmet eylesin, çoğu siyasetçiden kıyas götürmeyecek kadar üstündü tabii ama birbirinize çemkirmek için de pusu kurup sinsi sinsi beklemeyin (yazının ta başına referans verdim burda).

Ayrıca bir de Meltem Cumbul'a çemkiriyorlar. Ne yaptıysa yaptı, çıktı işte Altın Küre törenine. Ya diğer ünlülerin çıkmasını ne kadar önemsiyorsan o kadar önemse; ya da Cumbul'un oraya çıkması senin için daha önemliyse o zaman takdir et, çeneni kapat. En eğitimlimizde, gün görmüşümüzde bile bitmeyen tükenmeyen bir çekememezlik var. Bu ülkede bize su diye başka bir şey içiriyor olsalar gerek.

Bu içimde biriken sinir de yani güya seçilmiş yazarların oluşturduğu bir güruh tarafından son raddeye getirildi.

Abi, insan çekip gideyim de diyemiyor, çocukluktan beri ne yapmayı hayal ettiysem hep burda yapmayı hayal ettim. En iyisi hiçbir şey hayal etmemek heralde. Bir sürü diğer mecrada da epey zararı dokunuyor insana.

Goldie Cheung'un Hikayesi

2012-01-12T15:32:00.000+02:00

48 yaşında, evli bir Tai Chi hocası olan Goldie Cheung, İngiltere'deki "The X Factor" adlı pop star yarışmasına katılıyor.

"Copper Bell" adlı şarkısıyla gelmiş geçmiş en ilginç seçmelerden birine imza atan Goldie, bu performansıyla bir üst tura, ordan "Born This Way"i Çince söyleyerek bir üst tura, ordan "Feeling Good"u orgazm olurken söyleyerek bir üst tura, ordan "On The Floor"u söyleyip bir de havuza atlayarak bir üst tura geçiyor ve son 16'ya kalarak canlı yayınlara çıkmaya hak kazanıyor.

Sonra magazincilerin dediğine göre "program onunla dalga geçtiği için", kendi dediğine göreyse "ailesini özleyeceği için" programdan ayrılıyor. Böylede Avrupa'daki en büyük yetenek yarışmasından bu son aşamada ayrılan ilk insan olarak tarihe geçiyor.

Tabii ki bu performansları da tarihe geçti o başka:

Bu videonun sonundaki "duygusal" konuşmayı atlamayın :)

Kelly'nin dediği gibi "I can not see this competition without Goldie!"

En son keşfettiğim video bu alttaki. "You did thrust yourself in Sinita's face." Ahahahaha :)))

Canlı yayınlara katılmasa da yarışmanın kazananının belli olduğu final haftasında tüm finalistlerin beraber yaptığı performansa katılıyor. Ve elbette yine en çok dikkat çeken isim Goldie oluyor.

Alttakinde Gary Barlow'un suratına dikkat :))

Bu alem kadını sizinle paylaşmak istedim. Aylardır en çok güldüğüm şey kendisi çünkü :)

Teşekkür

2012-01-05T01:03:00.000+02:00

"...ilk ve de son teşekkür beni değiştiren, şaşırtan, güldüren, kıskandıran ve düşündüren her şeye. sürtünme olmazsa kıvılcım olmaz da ondan. kırmadan eğip bükene. bu ses ve sözleri taşımam için beni seçene. en büyük hediyeleri verene ve alana."

zamanında Nil Karaibrahimgil yazmış. paylaşmak istedim.

Hislerime Tercüman

2011-12-07T18:58:00.001+02:00

Blog Ödülleri'nde Desteğinizi Bekliyoruz

2011-12-07T12:12:00.001+02:00

Turkcell 2011 Blog Ödülleri'nde oylama çok yakında sona eriyor. Efes Pilsen Kültür Sanat Blogları kategorisinde yarışmakta olan Gerçek Pop'a ve Fatih Melek.net'e desteğinizi bekliyoruz. Her kategoride üç oy hakkınız olduğunu unutmayın.

Yapmanız gereken tek şey buraya tıklayarak oy vermek. İki aday siteyi de ilk sayfada görebilirsiniz. Sistem, oy kullanmak için üye olmanızı istemektedir fakat bunu zahmetli bulursanız Facebook hesabınızla siteye bağlanabiliyorsunuz.

Gerçek Pop'u ve FatihMelek.net'i, ödüllerin ana sayfasından giriş yapıp, kategorilerde "Efes Pilsen Kültür Sanat Blogları"na tıklayarak ilk sayfada bulmanız da mümkün. Desteğiniz için teşekkür ederiz.

Crazy Heart

2011-11-30T23:56:00.001+02:00

Çok iç açıcı bir filmmiş. Jeff Bridges'a Oscar ödülü getiren yapıt Bad Blake adlı bir country müzik şarkıcısının hayata devam etme çabasını anlatıyor. Müzikleri güzel, öyküsü pek şaşırtıcı değil ama çok ferah. İzlediğim için çok memnun oldum.

Senaryo yazmaya çalışan herkes bilir ki bir "çatışma" filmi çok daha ilginç kılar. Yani karakter titizse onu pis bir yere atmak, yaramazsa İngiliz bir dadıya vermek, usluysa parti kızlarının arasına atmak gibi durumlar dramaya mahal verir, filmi ilginçleştirir. Dolayısıyla beş parasız bir adamın karşısına ödenmesi şart bir borç çıkarmak, hayatını tam düzene sokarken bir anda rezil olması, şahane bir şarkı yazdığını düşünürken kimsenin beğenmemesi, kurtuluş için tek fırsatı olan bir işi eline yüzüne bulaştırması gibi bini bir para gelişmeleri film boyunca bekledim bekledim gelmediler. Hele de başta sinemalarda gösterime sokulması bile planlanmayan bir film için, ne büyük cesaret sıradan bir öykü anlatabilmek.

57 yaşında, alkolik, umutsuz, ailesiz bir adamın yine de geri dönüşü olmayan noktalara gitmeden hayatını sürdürmesi, gitgide daha güzel günler görmesini izlemek çok güzeldi. Karakteri bu sebeple sevdim, filmi ise bu her türlü "acınası" gelişmeyi katmaya müsait bu hikayeyi saygıdeğer bir şekilde sakin sakin anlattığı için sevdim.

Herkese Tommy gibi vefakar eski dostlar, Wayne gibi insana sahip çıkan arkadaşlar, Jack gibi aklı başında bir menajer, Jean gibi iyi kalpli bir eski sevgili dilerim. Tabii Bad Blake gibi cool ve gerektiğinde aklını başına devşiren insanlar iseler.

Marvin the Paranoid Android

2011-11-26T23:55:00.001+02:00

"Marvin is afflicted with severe depression and boredom, in part because he has a "brain the size of a planet" which he is seldom, if ever, given the chance to use. Indeed, the true horror of Marvin's existence is that no task he could be given would occupy even the tiniest fraction of his vast intellect. Marvin claims he is 50,000 times more intelligent than a human, or 30 billion times more intelligent than a live mattress though this is, if anything, a vast underestimation."

:)

2011-11-26T15:02:00.001+02:00

I was happy in the haze of a drunken hour
But heaven knows I'm miserable now

I was looking for a job, and then I found a job
And heaven knows I'm miserable now

In my life
Why do I give valuable time
To people who don't care if I live or die?

Two lovers entwined pass me by
And heaven knows I'm miserable now

I was looking for a job, and then I found a job
And heaven knows I'm miserable now

In my life
Oh, why do I give valuable time
To people who don't care if I live or die?

What she asked of me at the end of the day
Caligula would have blushed

"You've been in the house too long" she said
And I naturally fled

In my life
Why do I smile
At people who I'd much rather kick in the eye?

I was happy in the haze of a drunken hour
But heaven knows I'm miserable now

"You've been in the house too long" she said
And I naturally fled

In my life
Why do I give valuable time
To people who don't care if I live or die?

Roast of Charlie Sheen

2011-11-23T19:30:00.001+02:00

Comedy Central'ın bir ünlünün oturup, diğer ünlüler tarafından makaraya alındığı formatı "Roast of Bilmemne" bu sefer Charlie Sheen'i konuk ediyor. 70 dakikalık tv programı baştan sona efsanelerle dolu. Family Guy'ın yaratıcısı Seth McFarlane'in RoastMaster olarak şahane iş çıkardığı performansta efsane boksör Mike Tyson, Jeff Ross, Anthony Jeselnik, Jackass'ten Steve-O, orijinal Captain Kirk William Shatner, Grey's Anatomy'den Kate Walsh, komedyen Jon Lovitz, Patrice O'Neal and gecenin sürprizi Amy Schumer, Charlie Sheen'in ağzına s..an ünlüler arasında. Özellik Schumer (mini etek giyen sarışın) ismini daha önceden hiç duymadığım biri olarak beni şaşırttı. Çok acımasız girişmiş tüm katılımcılara.

İngilizce bilenler üstte tümünü izleyebilir, bilmeyenler CNBC-e'nin tekrarını yayınlamasını bekleyebilir. İngiltere'de olduğu gibi bizde de bu program "Two and A Half Men"in yeni sezon prömiyeriyle beraber yayınlandı.

İnsanın işte bu gibi hoş projeleri alıp Türkiye'ye uyarlayası, sonra Acun gibi "o bir dahi!" diye anılası geliyor ama bizim ünlüler böyle oturmaz, yemin ederim 20 ayrı tazminat davasıyla çıkarsınız o setten. Kaşınmaya gerek yok.

Fleetwood Mac - "Songbird"

2011-11-21T00:13:00.001+02:00

Muhtemelen tüm zamanların en sevdiğim 10 şarkısından biri:

Jogger - "Nephicide"

2011-11-18T13:43:00.001+02:00

Yakında böyle olacağım.

"2017" Diye Bir Öyküm Vardı

2011-11-15T02:34:00.001+02:00

İnternet üzerinden yayınlamıştım yaklaşık 3 yıl önce. Şu an yayında değil ama umuyorum ki yakın bir tarihte basılı sayfalarda bulur yerini. İnternette hakkında yazılmış bir yorum buldum, bir ruh halinden bir başkasına sürüklendiğim şu günlerde bana tuhaf duygular yaşatmaya devam etti.

"2017" by Fatih MELEK

su an yokum sinemim. adı 2017, ki artik senin de bildigin uzere :)uzuuun zamandir bi kitap ( ki kendisi bence e-kitap) dumura ugratamamisti beni, sıkı bir okuyucu olarak ben yerlerdeyim. yazan adami tanimiyorum ama sapka cikarmak istiyorum. bestseller olan o kadar dandik ticari yazilmis kitap varken, 2017 beni bitirdi. nasil karmasik ilişkiler yumagi anlatamam sana. aslinda bu sifatlama cok basit ama en genel tanimi itibariyle oyle. kafasi mi iyiymiş yazarken bilemiyorum ama kolay kolay oturulup yazilamayacak bişey. ciddi begendim ben. -tavsiyedir-"

Öncelikle bu okuyucuya teşekkür ederim. Hak ettiğinden daha bile övgü dolu bahsetmiş öyküden. Sağolsun.

Sonra da şimdiki okuyucuma bir sorayım. Zira ben çözemedim. Abicim üç sene önce böyle yorumlanmak, sonra da hiç durmadan harıl harıl yazarlık çabalarına devam etmek, kendini yeterli görmeyip, daha iyisini başarmayı istemek nihayetinde insanı tatmin olmuş ve tatmin edici bir hale sokmaz mı? Neden ben keyifle üretir bir halde değilim ve neden kendimi muhafazakar insanların kaşlarını kaldırıp, onları bir tüyle dürtecek sonra da en evcil bir şekilde işlenecek dizi konuları bulmaya çalışırken yakalıyorum? Niye umut veren insanları, tüm edebi yeteneklerini boktan sanat endüstrilerini daha zeki bir şekilde eleştirmek için kullanmaya zorluyorlar?

Şu aralar gerçekten çoğu idealist sanatçı adayının bile, herhangi bir mecrada kendine yer bulabilmek için saçmasapan şeylere ve insanlara boyun eğeceğinden eminim. Hemen her yerin ana akım piyasası böyle olsa da, bizde daha küçük ama kaliteli kitlelere yönelik alternatif piyasa yok maalesef. Olanı da politik emellere alet edilmiş ya da kasılmaktan ölen, kendine hayrı olmayan bir sanat ortamı. İstisnalar kaideyi bozmuyor maalesef.

Çok orijinal bir şey yazmadım ama böyle bir şeyler söylemeye ihtiyacım vardı.

Sucker Punch

2011-11-06T01:55:00.003+02:00

Hafif ve geyik bir film zannetmiştim, epey karmaşık ve depresif çıktı.

İlk 20 dakikası geçtiğinde çok sıkıcı bir şey olduğuna kanaat getirmiştim ki, sonrası su gibi aktı.

Saçma bir hikayesi var diye düşündüm sonra toparladı.

Filmi alırken seveceğimi sanıyordum sonra izlerken nefret edeceğimi düşünmeye başladım.

Nefret edeceğimi düşünmeye başlamıştım ki oldukça sevdim.

Geleneksel tercihlerden dolayı mutlu mesut biter sanıyordum, oldukça beklenmedik şekilde bitti.

Hiç bu kadar ters köşe faktörü yaratacağını zannetmezdim ama oldu.

"Beklenmedik şamar" manasına gelen ismi hakkını veriyormuş.

Kesinlikle tavsiye ediyorum. Çok başarılı olduğundan değil de gerçekten çok ilginç ve garip olduğu için.

Bu arada böyle bir senaryoya 80 küsür milyon dolar yatıran açık fikirli yatırımcı... Sen beraber çalışmak için ne iyi bir insansındır. Filmde sırf seyirci sevsin diye zınk diye değiştirilmesi önerilebilecek 100 ayrı nokta var. Hiçbirine dokunulmamış. Takdir ettim. Gişede masrafları zor çıkardınız ama olsun. Wesley Coller, Christopher DeFaria, Jon Jashni, Jim Rowe, Deborah Snyder, Zack Snyder ve Thomas Tull'dan oluşan yapımcı ekibine helal olsun diyorum.

Aşkın Nur Yengi

2011-11-01T01:01:00.000+02:00

Aşkın Nur Yengi'yle ilgili bir manyaklığım var. Bu kadınla ilgili iyi bir şey olunca anama, bacıma olmuş gibi seviniyorum. Sesine hastayım, şarkılarına hastayım. Kendisiyle bir sürü hatıramız da var ama o bilmiyor tabii ki.

- Kendimi hatırladığım en eski zamanlarda Aşkın Nur Yengi de mevcut.

- Öncelikle "Hesap Ver" albümünü dinlemiştim. Henüz okula gitmiyordum ama okuma yazmayı sökmüştüm Susam Sokağı'ndan. Müzik setinin önünde kulaklıklarla bininci kez dinlerken kapaktaki "II" ibaresi dikkatimi çekti. Altta albümün ismi "Hesap Ver", üstte "Aşkın Nur Yengi II" yazıyordu. 5 yaşında olduğum için roma rakamı nedir bilmiyordum ama iki çizgi olduğu için "iki" manasına geldiğine karar verdim. Sonra annemi tutup kasetçiye götürdüm. Babamın bürosunun hemen altındaydı kasetçi, sonra kapandı tabii. Aşkın Nur Yengi'nin ilk albümünü istedim. Bana "Hesap Ver"i verdi. "Burda böyle bi işaret var, 'iki' olmasın bu" dedim. Çıkarttı "Sevgiliye"yi verdi. "Hah" dedim "şöyle adam ol". O albümle de bu şekilde tanıştım.

- Çekici kadın benim için Aşkın Nur Yengi'ydi. Omuzları açık siyah elbise tam bir efsaneydi zihnimde. Yengi aşkım kız kardeşime de bulaşmıştı. Saçlarını yarım toplayınca "Aşkın modeli" diyorlardı annemle nedense.

- İlkokula kadar "r" harfini söyleyemiyordum. Sürekli "Aşkın Nuğ Yengi" diye bahsedince, yaşlı akrabalarımız kadının gerçek ismini "Aşkın Nur Rengi" sanmışlar bir süre.

- "Susma"nın çığlık çığlığa biten finali hep şarkının 10 - 12 dakika sürdüğünü düşündürmüştür bana. 5 buçuk dakika sürüyormuş.

- O zamanların popüler konser + sohbet programı "Yarım Elma"ya konuk olmuştu, "Hesap Ver"in tanıtımı için. Babamlar videoya kaydetmişti izleyeyim diye. Mor, püsküllü bir kıyafet giyiyordu yanlış hatırlamıyorsam. Sunucu da yıllar sonra öğrendiğime göre Engin Alkan'mış. İzleyicilerden gelen sorular karşısında çocuk gibi çekingen ve masumdu Aşkın Nur Yengi.

- "Nazlanma" ve "Elveda" dünyadaki en efsane A1 ve B1 çifti olmalılar. Bugün sevilen çoğu slow "Elveda"yı taklit ediyor bence. O kemanlı intro gibisi yok ve olmayacak.

- Üçüncü albümü çıkınca haberim bile olmadı. Meğer özel radyolar kapanmış o dönemde, heralde o yüzden. Farkettiğimde Ordu'daydım, sürekli kasetçilere gittiğim için eminim çok da geç görmemişimdir albümü. En zayıf ezberlediğim albüm bu oldu sanırım. Şimdi hepsini bilirim ama halen o albümde keşfetmediğim bir şeyler var gibi hissediyorum.

- "Kara Çiçeğim" çıktığında artık eskisi kadar popüler değildi. Sanırım o zamanlardan bu yana Aşkın Nur Yengi avukatlığımı geliştiriyorum. Bir yerde görünce seviniyordum, Kral'da hep göz ardı ediliyordu, hak ettiği kıymet verilmiyordu nedense. "Kara Çiçeğim" albümünü öyle böyle ezberlememiştim, okulda birini uyuz etmek için baştan aşağı kesintisiz söylemişliğim vardır. Şimdi biraz buruk geliyor o dönemi bana. "Ay İnanmıyorum" tam bir kitsch şaheseri ama "Kara Çiçeğim" şarkısını o zamandan beri hiç duygusal bulmuyorum.

- HBB mi ne vardı, kısmen büyük bir televizyon kanalıydı o aralar. Cumartesi bir Top 20 listeleri oluyordu, "Hiç Ummazdım" haftalarca 1 numarada kalmıştı orada. Bu durum çok sevindiriyordu beni.

- O albümden "Geceler Düşman"a klip falan çekmeyişi, ön plana çıkarmayışı tam bir delilikti bence.

- "Kara Çiçeğim" döneminde Trabzonspor'un sezon açılışına gelmişti. Yine siyah, uzun, zarif bir elbiseyle. En son Aşkın sahadan çıkmak için koşarken, babam da beni omuzlarına alıp tribün boyunca koşmuştu.

- "Yabani" de "Ay İnanmıyorum"un yolundan gidip ucuz ama ultra keyifli bir şey oldu. Sonra "Çek Babam Çek" de öyle oldu. Hatta milletin demediği kalmadı bu şarkıya, niye böyle tuhaf bir çıkış şarkısı seçti onu da bilmiyorum ama ben introsunu çok severim.

- "Yabani"yi Şebnem Dönmez'in sunduğu "Sabah Şekerleri"nde izleyip durduğumu hatırlıyorum. Ona da az aşık değildim.

- Allahın Hülya Avşar'ı "Yalancı Bahar" için "bu aralar en sevdiğim şarkı" deyince çok gururlanmıştım. Bana ne oluyorsa.

- 2002 albümü çok feci bir kapağa sahipti. İşin acı tarafı "Kalpsiz" ve "Yalancı Bahar", Aşkın Nur Yengi'yi geri döndürecek güçte şarkılardı. Kısmen güme gittiler bence.

- "Yasemin Yağmurları" ben İstanbul'a yerleştikten sonra çıktı. Bence o şaşaalı zamanlarından bu yana yaptığı en iyi albümdü. Tabii ki yine "Yıldız Yıldız"a ev videosu tadında bir klip çekilerek, "Dün"e yazın ortasında klip çekilerek harcandı iş. İstiklal'de bir kasetçide devasa karton afişi vardı, hep almak istiyordum. Sonra albümün tanıtım konserini Cemal Reşit Rey'de izleyince, çıkışta gaza geldim gidip aldım afişi. Kasetçi bir mana verememişti.

- Best Of albümünü dinlemedim. Düzenlemeler farklıydı.

- Sonra yeğeniyle iş arkadaşı olduk. Benim çocukluk aşkım, onun kısaca teyzesiydi. Hoş oldu bu durum.

- Bir gün patronumla toplantı yapacaktı Aşkın Nur Yengi. Manyaklığımı bilen patronum beni de aldı götürdü. Bir saat boyunca Yengi'yle oturup aynı masada sohbet ettik. Tabii ne dediyse "he" dedim, dinleme odaklıydı daha çok. Biricik saatimi dobralıkla harcayacak değildim.

- İşim komiği benzer durumlar Şebnem Dönmez'le de oldu. Onunla da tanışıp çalıştık. İkisi de çok cool kadınlardı bence.

- Bu senenin Kral TV ödüllerinde Sezen, Sertab ve Levent'e katılmak için sahneye çıktığında bizzat orada olduğum için çok şanslı hissediyorum kendimi. Bir daha olmaz heralde.

- Neyse Aşkın'ın "Yok Böyle Dans"a katıldığını duyduğumda şaşkınlıktan ağzım açık kaldı tabii. Dansını görünce bir daha şaşırdım, çok iyi dans ediyordu. 15 senelik "çok iyi tango yaparım" lafları geyik değilmiş. Bugün jürilerin puanlarında birinci olunca duygulandım. Aşkın'ı 1 numarada görmeyeli ne kadar zaman olmuş dedim kendi kendime. Çok şeyler gelip geçmiş ama benim onu yükseklerde görünce duyduğum gurur yerinde duruyor. Nasıl müziklermiş onlar kardeşim, bir insanın içine işlemiş resmen.

- Sonra tabii halk oyları girdi işin içine, ortalamada Alp Kırşan birinci oldu. Gerçeklerin, her güzel şeyi mahvetmesi böyle bir şey işte. Aslında suç modern zamanlarda değil ama insan zamanın iğrençliğine veriyor yine de. Asıl açıklaması "biz büyüdük ve kirlendi dünya" durumları.

Nihayetinde zaten mazi denince hemen melankolik olan bir insanım, bunları hatırlayınca iyice hislendim. İnsan nereye gelirse gelsin aklı kesmediği zamanlardaki basitliği yakalayamıyor hayatında. Ama herkesin benim Aşkın Nur Yengi'm gibi bir faktör bulup, onu hatırladığında hemen o zamanlara ışınlanabilmesini dilerim. Bu yazı modeli de çok hoşuma gitti. Belki bir gün size annemlerin beni, Nilüfer'in "Sen Mühimsin" kapağındaki bebeğin kendim olduğuna inandırmasını da anlatırım.

Dedektif Fatih

2011-10-19T16:43:00.001+03:00

Dün gece "Thank You For Smoking" filmini, bugün de "Just Like Heaven"ı izledim.

"Thank You For Smoking"de sigarayı tekrar şık bir alışkanlık yapmak için Hollywood'a rüşvet veriyorlardı. Film yıldızları, filmde içsin, izleyici etkilensin diye.

"Just Like Heaven" ise resmen komadaki hastaların yaşam destek ünitesinde kalmasından kim fayda görüyorsa ondan rüşvet almış. En ufak bir şüphem yok.

Hele romantik kalpli izleyiciler için "hastanın fişi çekilmesi" gibi bir olasılık yok bu filmi izledikten sonra.

Bu arada film "klişeler el kitabı" gibi. Fakat The Cure'un "Just Like Heaven" şarkısıyla bitti. O arada eğlendim.

Royal Family'den Suç Videoları

2011-10-18T11:54:00.000+03:00

Popun kraliyet ailesi; kraliçeleri, prensesleri falan videolarda yasadışı işlere bulaşmaktan çekinmiyorlar. Bugün Britney Spears'ın "Criminal" videosunun yayınlanmasıyla en önemlilerini hatırlayalım dedim.

Normal olarak videolardan ilk yapılanı Björk'ün; mainstream popta ilk yapılanı Kylie'nin, en çok ses getireni Madonna'nın, en yenisi Britney'in, en uzunu ise Lady Gaga'nın.

Kylie - Some Kind Of Bliss / Yönetmen: David Mould / Mekan: İspanya

Madonna - (What It Feels Like For A Girl) / Yönetmen: Guy Ritchie / Mekan: Los Angeles

Britney Spears - Criminal / Yönetmen: Chris Marrs Piliero / Mekan: Londra

Björk - Army of Me / Yönetmen: Michel Gondry

Lady Gaga (ft. Beyonce) - Telephone / Yönetmen: Jonas Akerlund / Mekan: Los Angeles

"Eat, Pray, Love" Dersleri

2011-10-12T00:43:00.000+03:00

Filmi için doğu mistiğini bir fantezi olarak görüşü, gerçek hayatta varolmayan bir dünyadan bahsedişi hakkında eleştiriler yapılmış olabilir. Bunlar yalan sayılmaz. Süresi de oldukça uzun. Fakat eminim izleyip de şikayet edenlerin çoğunun hayatları bu filmin 133 dakikasından ders alamayacak kadar dolu değildir. Film üç parça ama ben iki önemli lafına takıldım:

1- Yıkılmak hakikaten yeniden oluşumun başlangıcı. Bu yüzden yıkılmaktan korkmamak gerekiyor. Bu düşünceyi sonsuza kadar budaklandırabilirim; en güzel türevi (veya integrali) de yaratımın kaostan doğuşudur. Daha önceki bir yazımda bahsetmiştim, her şeyin bir döngü içinde olduğunu unutmamak lazım. Yıkım - oluşum - yıkım - oluşum şeklinde gideceğine göre, bir sonraki adımı görmek için zor zamanlardan çekinmemek gerekiyor.

2- Maddeden kopabilmek çok önemli bir şey. Bunu başarmadan gerçek bir şeylere ulaşmak zor. Film bunu finalinde "arayış fiziği" diye özetlemiş ama zaten yıllardır beynimin en merkezi yerlerinde durur, vicdanımı dürter sürekli. Dünya üzerindeki hiçbir şey sonsuz olmadığı gibi vazgeçilmez de değildir. Ve dünyayı anlayabilmek için, bencillikten, iradesizlikten arınabilmek için bence en önemli adım maddeden ayrı yaşayabilmektir. Oruç bu manada güzel egzersiz ama dahasını soruyorum zaman zaman kendime. Kılık kıyafet zaten çok umrumda değildir, kaldığım yerin güzel olması hoşuma gider ama tersine de kolayca alışabilirim, vücudum için çok pahalı şeyler kullanmam, hatta spor salonu üyeliğim dahi bitmiş durumda. Nihayetinde kişileri bir tarafa koyalım, ayrılmaktan korktuğum tek "şey" bilgisayarım gibi gözüküyor. O da maddi değerinden değil, bir sürü yazı ve fotoğraftan ayrılmak istemediğim için. O yazıların çoğu kullanılmayacak, fotoğrafların da bir işlevi yok, bu da demektir ki ayrılmak istemediğim şey aslen bilgisayarım değil, geçmişim. Bir "mazi" tutkum var, aşmaya çalışacağım ama o zamana kadar back-up yapmaya devam.

Üçüncü notu yazarınız eklesin. Bu film zeki olduğunu zanneden onlarca romantik komediden çok daha iyi. Gerçekten zeki olsalar lafım olmaz ama değiller o yüzden amatörce de olsa önemli konulara değinen "Ye, Dua Et, Sev"i tavsiye ederim. İzledikten sonra kimse sizi Bali'ye gitmeye zorlamadığı için ne kadar gerçekçi resmettiği önemli değil. Önemli olan şu, ne kadar bilirseniz bilin, iyi ve dengeli bir insan olmak sizin için ne kadar önemli olursa olsun, biri size hatırlatmazsa unutuyorsunuz. Hayatınıza geçirmezseniz unutuyorsunuz. Bir aydınlanma anında ne kadar yükselirseniz yükselin, bir diğerine kadar mutlaka alçalıyorsunuz. O yüzden sizi maddi değerlerinizden uzaklaştıran, daha iyi bir siz inşa etmeye yarayan ne varsa sıklıkla yapın. Bu filmi izlemek de, söylediklerini daha önceden defalarca duymuş olmama rağmen ben de dahil, çoğu kişi için öyle olacaktır.

Not: Bu arada Liz Lemon'ın dalga geçtiği kadar var; film boyunca sürekli Julia Roberts'ın karakterinin yemekten şişmanladığı, çok obur olduğu falan söyleniyor. Halbuki görünürde bir gram fazlası yok. Dogville'de yere dikdörtgenler çekip, ev varmış gibi davranıyorlardı ya, neredeyse o hesap olmuş.

James

2011-10-06T02:17:00.000+03:00

Bu gece, Avea'nın Escape To Music konserleri dahilinde, Refresh The Venue'de Manchester'lı rock grubu James'i izleyeceğim. İngiltere'den çıkan her müziğin niye bu kadar güzel olduğunu bilmiyorum ama heyecanlıyım bu konser için.

Böyle demişler: "Avea Escape to Music konserleri kapsamında efsanevi rock grubu "James" İstanbul'a geliyor. Kurulduğu günden bu yana müziğe verdiği destek ve gerçekleştirdiği konser serileriyle Türkiye'nin ve dünyanın en önemli sanatçılarını müzikseverlerle buluşturan Avea'nın ana sponsorluğunda gerçekleşecek Avea Escape to Music projesi kapsamında James, 6 Ekim günü Maslak Refresh The Venue sahnesinde!"

James ile daha fazla bilgiyi elbette ki wiki sayfasından alabilirsiniz.

Büyük ihtimalle konserin açılışında çalınacak bu şarkı ve mükemmel klibi de size gelsin: